درمان تمام شد؛ حالا چه؟
روز آخر درمان همیشه آن‌طور که فکر می‌کنید نیست. پیگیری چیست، چه چیزی را گزارش کنید و با ترس از برگشت بیماری چه کنید.
در طول درمان هر روز کسی حالتان را می‌پرسد. وقتی جلسه‌ها تمام می‌شود، این رفت‌وآمد ناگهان قطع می‌شود و بعضی‌ها درست همین موقع بیشتر نگران می‌شوند. این حس عادی است.
پیگیری یعنی چه؟
پیگیری یعنی ویزیت‌های منظم بعد از درمان. ممکن است معاینه، آزمایش خون و بررسی‌های دیگر داشته باشد. فاصلهٔ ویزیت‌ها به نوع سرطان و درمان بستگی دارد. در خیلی از بیماران هر ۳ تا ۴ ماه در دو یا سه سال اول است و بعد سالی یکی دو بار. برنامهٔ خودتان را از پزشک بگیرید.
خلاصهٔ درمان را بگیرید
یک برگه با این اطلاعات بخواهید و نگه دارید: تاریخ تشخیص، نوع سرطان، جواب پاتولوژی، جراحی‌ها، ناحیه و دوز پرتو، نام داروها، نشانه‌هایی که باید مراقبشان باشید و شمارهٔ تماس تیم درمان. هر پزشک دیگری که می‌بینید به این برگه نیاز دارد.
چه چیزی را بین دو ویزیت گزارش کنید؟
- نشانهٔ تازه یا دردی که مانده است
- خستگی، مشکل خواب، تغییر وزن
- تغییر در ادرار، مدفوع یا زندگی جنسی
- مشکل حافظه یا تمرکز
- داروی تازه، ویتامین یا داروی گیاهی
- اضطراب یا افسردگی
منتظر ویزیت بعدی نمانید.
عوارض دیررس
بعضی عوارض ماه‌ها یا سال‌ها بعد پیدا می‌شوند. اینکه کدام عارضه ممکن است به ناحیهٔ درمان، درمان‌های دیگر و عادت‌هایی مثل سیگار بستگی دارد. از پزشک بپرسید مراقب چه چیزی باشید.
ترس از برگشت بیماری
خیلی‌ها این ترس را دارند. هر نشانهٔ تازه‌ای به معنای برگشت بیماری نیست. نشانه را گزارش کنید و بگذارید پزشک بررسی کند. با پزشک حرف بزنید، گروه‌های حمایتی کمک می‌کنند و ورزش منظم و متعادل می‌تواند اضطراب و افسردگی را کمتر کند.